IMG_8513

Mijn persoonlijke verhaal #2 | ”Er komt geen man meer in m’n leven!”

De afgelopen tijd heb ik regelmatig de vraag gehad: “blog/vlog je nog? Wat is het stil op goodtobeyou, is er iets aan de hand?”. Ja, er is een heleboel gebeurd het afgelopen jaar. In deel 1 kon je al lezen over mijn huwelijk die na 6 jaar eindigde, de  extreme focus op sport en de eenzaamheid die daarbij kwam kijken. In deel 2 ga ik verder over hoe dit mij als persoon veranderde.

‘’Ja ik heb striae, cellulitis, love handles en wat dan nog?’’

Ondanks dat mijn omgeving mij soms niet begreep als het ging om mijn drive om zoveel te sporten om mijn doelen te behalen, ging ik toch gewoon door. Ik had het nodig en voor mijn gevoel leverde het mij alleen maar voordelen op. Ik voelde me sterker, zelfverzekerder en het vulde een leegte op (die er toch wel was). Ik zei tegen mezelf dat ik toch niemand nodig had. Ook maakte ik een onwijze groei door op persoonlijk vlak. Ik voelde me gelukkig met mezelf. Ik kon in de spiegel kijken en denken: je bent goed zoals je bent. De onzekerheden over m’n lichaam (je kent ze wel als vrouw) verdwenen steeds meer. ‘’Ja ik heb striae, cellulitis, love handles en wat dan nog? Ik ben wie ik ben en het is prima zo!” Dit zei ik in het verleden wel vaker tegen mezelf, maar dit keer was het anders, want ik geloofde het dit keer echt zelf!

”Er komt geen man meer in m’n leven!”

Ook beviel het alleen zijn me meer dan prima. Hiermee bedoel ik het hebben van geen relatie. Waarom zou je al dat gezeik in je leven brengen, als je het ook leuk met jezelf kan hebben, right? Nogal zwart/wit gedacht, maar zo keek ik er gewoon even naar. En ik ben blij dat ik die conclusie kon trekken, want ik ben er heilig van overtuigd dat je alleen gelukkig kan zijn in een relatie en liefde kan geven aan iemand anders, als je ook gelukkig kan zijn met jezelf en jezelf liefde kan geven. En dat leerde ik steeds beter. Ik was er dan ook heilig van over overtuigd: ”Er komt geen man meer in m’n leven!”

En dan word je verliefd…

En dan op een moment waarop je het totaal niet verwacht word je verliefd. Vorig jaar kwam ik in contact met Yuri in de sportschool. We hadden veel gezamenlijke interesses en er was  al snel een leuke klik. Er ontstond een hele fijne vriendschap. Eind vorig jaar sloeg er een vonk over (en wat voor één). Eigenlijk vanaf dat moment zijn we onafscheidelijk. Het is zo mooi als iemand zo’n mooie, bijzondere aanvulling is op je leven. Als je samen uren kan praten (over onzinnige dingen), keihard kan lachen om elkaars stomme grapjes en acties, elkaar opvrolijkt als het minder gaat, samen huilt als je verdrietig bent en daarbij zo ontzettend veel liefde voelt. Mooi! Waarom zou je dan in godsnaam alleen blijven, als iemand zoveel waarde kan toevoegen aan je leven? 

Was het maar zo simpel… Het tegendeel is het waar, want ik zat in een situatie waarin ik eigenlijk niks kon met deze gevoelens. Dit leg ik uit in deel 3 (wil je die niet missen, vergeet mijn FB pagina dan niet even te volgen).

No Comments

Leave a Comment