Processed with VSCO with g3 preset

Triatlon | Hoe ging ’t eigenlijk? 

Inmiddels is het 2 weken geleden mijn eerste triatlon. Al veel eerder wilde ik m’n ervaring opschrijven, maar ik wist gewoon niet waar ik moest beginnen want jemig wat was het tof! Toch ga ik alsnog een poging doen om te vertellen hoe de triatlon ging. Ik zal alvast verklappen dat ik superduper enthousiast ben :)!

Zenuwachtig?

Eigenlijk had ik de hele week nog geen last van zenuwen gehad. Zelfs de avond van te voren was ik nog vrij rustig. Ik pakte rustig m’n tas in en legde alles klaar. Je moet namelijk bizar veel meenemen: zwemmuts, zwembril, fietshelm, handdoeken, startnummerband, extra kleding en nog veel meer. Aangezien ik mezelf een klein beetje ken, nam ik het risico niet om dit de ochtend van te voren bij elkaar te rapen. Alles lag dus al klaar. Misschien dat ik hierdoor wel zo lekker geslapen heb die nacht. 

Ontbijten met pannenkoeken

’s Ochtends sprong ik letterlijk uit bed toen m’n wekker ging. Ik stuiterde door het huis, want ik had er ZOVEEL zin in. Ergens in m’n buik voelde ik de zenuwen wel een beetje opkomen. Het ging nu eindelijk gebeuren na maanden trainen. Ik had alle tijd dus besloot lekker 3 grote havermout pannenkoeken te maken. Ik weet inmiddels dat ik het op pannenkoeken erg goed doe en geen last krijg van m’n maag of darmen. 

Korte vlaag van paniek

Martina en Yuri haalde mij op en samen reden we met een korte koffiestop naar Amsterdam Bosbaan. Aangekomen op de bestemming werden de zenuwen toch steeds erger. Toen ik mijn fiets en spullen in de wisselzone plaatste, kreeg ik even een korte vlaag van paniek. Ik zag namelijk iedereen om me heen zo zelfverzekerd alles klaarleggen en ik stond daar maar te staren naar de plek waar ik alles moest neerleggen. Spontaan wist ik even niet meer wat nou handig was. 

Hectische start in ’t water

En toen was het bijna zover: zwemmen. Er werd om geroepen dat het water een temperatuur van 20 graden had. Prima temperatuur zou je denken… Dus ik spring natuurlijk blij het water in en schrik me vervolgens dood. Wat is dat KOUD. Snel wat bewegen om mezelf warm te houden. Al snel werd ik omringd door 10-tallen mensen. Ik probeer nog een beetje naar achter te kruipen in het water want het leek me niet handig om bij de start al 50 man over me heen te laten zwemmen. Na het startschot kreeg ik inderdaad behoorlijk wat trappen en handen tegen me aan. Dit in combinatie met de kou van het water zorgde ervoor dat m’n hartslag al bizar hoog was voor ik ook maar 10 meter gezwommen had. Ik wist direct: dit gaat zwaar worden. Het zwemmen ging ook helemaal niet fijn. Maar ik bleef gefocust en liet me niet gek maken. Ik wist dat ik het vast wel een beetje goed kon maken met het hardlopen, want dat is m’n ding.

Sneller fietsen dan normaal
De wissel van het zwemmen naar het fietsen ging goed. Ik sprong op m’n fiets en sjeesde zo snel mogelijk weg. Het fietsen ging lekker! Er stond weinig wind en ik kon redelijk m’n gedachtes uitschakelen. Na een paar minuten was ik de teleurstelling van het zwemmen vergeten en het enige waar ik aan kon denken was zo hard mogelijk trappen. Ik zag op m’n teller dat ik vrijwel niet onder de 30 km per uur kwam. Dat was sneller dan ik normaal fietste en aangezien ik een stuk trager had gezwommen dan verwacht was dit dus een kleine troost. 

Te veel adrenaline

Na het fietsen komt het hardlopen. Misschien wel het rotste onderdeel omdat de overgang van fietsen naar lopen extreem vervelend is. Tijdens de brick trainingen had ik dit al ervaren. Je benen voelen ontzettend raar na het fietsen, maar ik kan me niet herinneren dat ik tijdens de triatlon ergens last van had. Ik liep gewoon en dat ging lekker. Waarschijnlijk een gevalletje van te veel adrenaline waardoor ik het niet voelde haha.

Ben ik trots?

Ik finishte met een tijd van 1:28:28. Eenmaal over de finish had ik even de tijd nodig om trots te zijn op wat ik had gedaan. Ergens in m’n hoofd baalde ik gewoon van het onderdeel zwemmen. Tja dan komt toch weer een beetje de streber in me naar boven. Maar al snel kwam dat gevoel van blijdschap toen ik m’n lieve vrienden en ouders zag die me blij en trots stonden op te wachten. Ik had het gewoon geflikt en m’n doel behaald. Klaar uit! Ik wilde finishen (check) en niet als laatste (check). En dat was meer dan gelukt. 


En daarna?

’s Avonds heb ik het gevierd met sushi. Heerlijk! Ik had het gevoel dat ik de hele toko kon leegeten en dat is me aardig gelukt. Toen ik de uitslag die avond binnenkreeg kon ik pas echt blij zijn. Ik moest het gewoon zwart op wit zien. Een 56e plek van de 206 vrouwelijke deelnemers. Natuurlijk wil ik sneller worden, dus al snel na de triatlon wist ik dat ik door wil trainen. Volgend jaar wil ik sneller zijn en een langere afstand (kwart triatlon) doen. En ik kan serieus niet wachten tot het zover is! 


Kriegel van geen doel hebben

De week na de triatlon had ik tegen mezelf gezegd: alles mag, maar niks moet. Dit stond voor: je mag trainen als je zin hebt, maar je mag ook relaxen als je geen zin hebt. Je mag patat, snoep, koek, alles wat je wil eten, maar wil je toch liever broccoli en kwark dan is dat ook goed. Heel fijn voor een week om even geen doelen te hebben. Maar na een week werd ik hier toch wel een beetje kriegel van. Can’t help it. Daarom begon ik maar weer gewoon m’n doelen op te schrijven en m’n trainingen te plannen. Ik ga door en ben vastberaden nog beter te worden :). 

Liefs,

Sharona

No Comments

Leave a Comment